„— Nie... że też o tym nie miałem pojęcia... Sądziłem, że ty... Ach, Vincencie, nie pojmowałem, nie pojmowałem nic!
— Już dobrze, dobrze. A co w Paryżu Dokąd się wybierasz Czy byłeś w Etten
Theo zerwał się nagle.
— Czy w tym nieszczęsnym mieście są jakieś sklepy Czy można tu coś dostać
— Tak, na dole, w Wasmes. Ale teraz przysuń tu do mnie krzesło, chcę pogadać z tobą. Mój Boże, Theo, dwa lata prawie minęły...
Theo delikatnie głaskał wychudłą twarz brata mówiąc
— Naprzód uraczę cię najlepszym jedzeniem, jakie można wytrzasnąć w Belgii. Jesteś zagłodzony, oto co ci dolega. Potem zażyjesz coś, aby gorączka opadła. Potem wyśpisz się, i to na miękkiej poduszce. Jak to dobrze, że się zjawiłem w porę. Gdybym miał bodaj najsłabsze przeczucie... A teraz leż cicho, póki nie wrócę!
Wypadł z izby. Vincent wziął ołówek i przyjrzawszy się dokładnie obrazowi Le Four dans les Landes zabrał się z powrotem do roboty. Po pól godzinie Theo wrócił. Dwaj mali chłopcy dźwigali za nim zakupione rzeczy dwa prześcieradła, poduszkę, garnki, patelnie, talerze, miski oraz wielkie paczki z żywnością. Ułożył Yincenta na chłodnej, czystej pościeli.
— Tak, a teraz jak się pali w tym piecu — zdjął wytworną marynarkę i zakasał rękawy koszuli.“(4)