„derczo. Młodzieniec stał bez czucia, bez tchu, jak osłupiały.
Opanowało go nie wzburzenie, lecz szaleństwo, ni gniew, ab wściekłość. Zacisnął pięści i wyciągając ręce w kierunku, w którym odeszła Andrea, rzekł półgłosem
— O, istoto bez serca i duszy! Ocaliłem ci życie, ofiarowałem miłość, nakazałem milczenie uczuciom, które by cię mogły obrazić, gdyż byłaś dla mnie jak święta. Teraz przekonałem się, że jesteś tylko kobietą, a ja mężczyzną... Och, zemszczę się kiedyś! Dwa razy miałem cię w ręku i dwa razy oszczędziłem, strzeż się trzeciego razu, Andreo!
I oddalił się, przedzierając się przez krzewy jak zraniony wilk, który ucieka i odwracając się pokazuje ostre kły i krwawe ślepia.
CXVI OJCIEC I CÓRKA
Gdy Andrea podeszła do marszałka i ojca, przyjaciele gawędzili z sobą przyjaźnie trzymając się za ręce jak Orestea i Pylades. Na widok Andrei jeszcze bardziej ożywili się, chwaląc jej urodę, którą gniew po rozmowie z Gilbertem zdawał się podkreślać.
Książę ukłonił się pannie de Taverney jakby była już faworytą króla. Barona ucieszyło to niezmiernie, Andrea jednak odpowiedziała ceremonialnym dygnięciem, w którym było wiele chłodu, po czym zaprosiła obydwu panów do swego pokoju.“(7)