„Doktor przezornie wybrał dla Pitou odzienie wprawdzie nieco za duże, ale zważywszy, że chłopiec rósł dość szybko, można było być pewnym, że i ono również nie wystarczy na długo. Następnie Gilbert udał się wraz z chłopcem do dzielnicy miasta, o której już mieliśmy sposobność nadmienić, iż nazywała się Pleux.
W miarę zbliżania się do niej Pitou zwalniał kroku, stało się bowiem dla niego rzeczą aż nadto oczywistą, że się go prowadzi do jego ciotki Angeliki. Otóż pomimo iż nieszczęśliwy sierota widywał dość rzadko swą ciotkę, która jednocześnie była jego chrzestną matką i której miał do zawdzięczenia nad wyraz poetyczne, otrzymane na chrzcie imię Ange, czyli „Anioł", wspomnienie, jakie zachował o tej wielce szanownej osobie, było wręcz okropne.
W samej bowiem rzeczy ciotunia Angelika nie miała w sobie nic pociągającego dla dziecka, które — jak Pitou — było przyzwyczajone do tkliwych, matczynych pieszczot. Ciotka Angelika była już w owym czasie starą panną, liczącą blisko pięćdziesiąt pięć lat, całkowicie otępiałą z powodu nadmiernej skrupulatności w uprawianiu wszelakich praktyk religijnych, z której opacznie rozumiana pobożność wytępiła wszelką tkliwość, wszelkie miłosierdzie oraz inne ludzkie uczucia, zastępując je przyrodzonym skąpstwem, wzmagającym się z dnia na dzień w ciągłym obcowaniu z miejscowymi bigotkami.“(6)