„Zmniejsza się zarazem liczba ludzi w wieku produkcyjnym. Np. w latach 19851990 przyrost w grupie czynnych zawodowo Polaków będzie najniższy od czasów II wojny światowej. W tych samych latach liczba poprodukcyjnych wzrośnie o 825 tysięcy osób. Oznacza to oczywiście, iż w najbliższym czasie mniejsza liczba ludzi będzie musiała wykonać trudniejsze zadania, opiekować się większą ilością osób zależnych i zarazem próbować wydobywać kraj z kryzysu o niebywałych rozmiarach.
Inną znamienną cechą polskiego społeczeństwa jest defeminizacja wsi i feminizacja miast. Wieś polską opuszczają przede wszystkim dziewczęta. Rolnicy nie mają się z kim żenić... Np. w województwach wschodnich (białostockie, łomżyńskie) niedobór kobiet na wsi wynosi już 33 %, w suwalskim, siedleckim, zamojskim, bielskopodlaskim — 20 %. W 28 innych województwach brak 10 % kobiet na wsi (razem, jak wiadomo, województw jest 49). W miastach natomiast następuje nadmiar kobiet; niektóre zawody są całkowicie sfeminizowane, choć na stanowiskach kierowniczych kobiet jest znacznie mniej (niewielki niedobór kobiet występuje tylko — nie wiedzieć czemu — w trzech miastach w Katowicach, Szczecinie i w Piotrkowie Trybunalskim).“(11)